Fietsers hebben de macht hier op straat, zoveel is duidelijk. Extrabrede fietspaden, voorrangsstroken, eigen sneeuwschuivers: de fietser steekt meermalen per dag triomfantelijk zijn middelvinger op naar geduldig wachtende motorvoertuigen.

De enige uitzondering daarop is de bus. Want omdat fietspaden hier zoveel ruimte innemen, is er soms geen ruimte meer voor een fatsoenlijke bushalte. Dat betekent dat de bus meestal direct naast het fietspad stopt, en passagiers pardoes óp het fietspad gelanceerd worden bij het uitstappen.

Paradoxaal genoeg is de bus daarmee de enige die de megalomanie van de tweewieler kan ondermijnen. Want deze weeffout in de infrastructuur betekent dat fietsers, iedere keer dat een bus stopt, gedwongen worden stil te staan om de passagiers uit te laten stappen.

Een mooie kans voor een moment van geduldige contemplatie. Zo probeer ik het maar te zien, als fietser.